Ο εθνοφυλετισμός στην Ορθοδοξία παρουσιάζεται μέσα από την ιστορική πορεία της ελληνικής ταυτότητας, τις πρώτες συγκρούσεις με το φαινόμενο και με τις σύγχρονες εκκλησιαστικές εντάσεις. Αναδεικνύεται η θεολογική καταδίκη του 1872, η σχέση εθνικισμού και ιεραποστολής, καθώς και οι παγίδες της ταύτισης πίστης και εθνικής ιδεολογίας που εγκυμονούν για την ενότητα της Εκκλησίας.
Στο τριήμερο Σεμινάριο Εκκλησιολογίας η Απαρχή επιχειρεί να αποτυπώσει τη σύγχρονη επιρροή του Εθνοφυλετισμού στη φυσιογνωμία της Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Θα μπορέσει τελικά η Ορθοδοξία να υπερβεί αυτό τον ασφυκτικό κλοιό, για να φτάσει να ζει πραγματικά το παύλειο: “Οὔκ ἔνι Ἰουδαῖος οὐδέ Ἕλλην“;
Από την αρχαιότητα έως το νεοελληνικό κράτος, η ελληνική ταυτότητα διαμορφώθηκε μέσα από «μύθους», τη Μεγάλη Ιδέα και την «Εθναρχία» της Εκκλησίας. Παράλληλα οι εθνοφυλετικές συγκρούσεις με τη Βουλγαρική Εξαρχία και τον Πανσλαβισμό δημιούργησαν ένα εκκλησιολογικό περιβάλλον, όπως και οι σημερινές διενέξεις ανάμεσα στο Φανάρι και στη Μόσχα.
Η εμφάνιση του εθνικισμού στην Ορθόδοξη Εκκλησία, από το ελληνικό εκκλησιαστικό σχίσμα του 1833 έως την καταδίκη του εθνοφυλετισμού το 1872. Τα προβλήματα και οι προκλήσεις που προκαλεί στην ιεραποστολή και η σημερινή του πραγματικότητα.
Ο εθνοφυλετισμός εκδηλώνεται τόσο στον ελληνικό όσο και στον σλαβικό κόσμο. Ο ελληνικός κυριάρχησε, υποτάσσοντας την Εκκλησία στην Πολιτεία, ενώ ο σλαβικός εμφανίζεται ως εκκλησιαστικός επεκτατισμός. Αυτή η αντιμαχόμενη κατάσταση προκαλεί σοβαρές ρήξεις στην ενότητα της Ορθόδοξης Εκκλησίας.