Με μια πρώτη εκτίμηση καταλαβαίνω ότι από την ταυτότητα μας ως μέλη της εκκλησίας που μετέχουμε των ενεργειών του Θεού προκύπτει και η όποια ηθική καλλιεργημένη σε διάφορα στάδια κατά την μεθεκτικη ικανότητα μας. Αλλά μπορεί να κατάλαβα και λάθος.
Ισχύει αυτό που επισημαίνετε. Η προσωπική μας ταυτότητα πάντα διαμορφώνεται στην προοπτική του βαθμού μετοχής μας στις ενέργεις του Θεού. Η σχέση μας με αυτές θεμελιώνει την ύπαρξή μας με κάθε τρόπο
Εμένα μου δημιουργείται ο εξής προβληματισμός. Τι είναι αυτό που μας κάνει να θεωρούμε και να λέμε πως το Βυζάντιο είχε εξαιρετική δομή, θεσμούς και ότι αυτό θεμελιώθηκε (και) λόγω της εκκλησιαστικής εμπειρίας; πρακτικά που το βλέπουμε αυτό; Πώς το αντιλαμβανόμαστε;
Ας μην το θέτουμε στην έννοια του εξαιρετικού η του τέλειου, αλλά στην έννοια ενός εκκλησιαστικού προσανατολισμού, που έχει μια διαφορετική υφή πολιτικής θεμελίωσης. Αφενός ο τρόπος που δομείται η νέα αυτοκρατορία από την πρώτη στιγμή της νέας της πορείας, την σχέση Εκκλησίας και Πολιτείας, την σχέση Χριστιανικής ταυτότητας και καθημερινής ζωής. Υπάρχουν ατελείωτες ενδείξεις αυτής της εκκλησιαστικής θεμελίωσης. Αυτό δεν είναι να δημιουργήσουμε μια εικόνα εξαγιασμού ή τελειότητας, αλλά μίας ταυτότητας που ζει και πεθαίνει εκκλησιολογικά. Αν κάποιος ενδιαφέρεται για αυτό το θέμα υπάρχει πλούσια βιβλιογραφία. Στο ενισχυτικό υλικό τα έργα του Beck που έχουμε ανεβάσει μπορεί να δώσει πολλές πληροφορίες
η ηθική με την δυτικη εννοια οταν εφαρμοζεται στην καθημερινοτητα ειναι καταναγκην κατι εσφαλμένο; Δηλαδή όταν ακολουθούνται οι κανονες αυτοί κλπ από αδυναμία κατανόησης της μετοχης του Θεού, μπορει να λογισθεί ως μια αρχή για την κατανόηση; (χωρίς πάντα να γίνεται με φοβο και τυπολατρεια)
Δεν είναι θέμα εσφαλμένου ή ορθού. Αλλά πρωτίστς ζήτημα κατανόησης. Να κατανοούμε ποιόι είμαστε, σε ποιό χώρο και τί πράττουμε. Ως ορθόδοξοι εμείς γενικά είναι προφανώς προτιμότερο το να μπορούμε να μετέχουμε σε μια διάσταση ηθικής η οποία είναι συνεπής με την θεολογία και την παράδοσή μας και γεννιέται μέσα απο την αποκαλυτπική σχέση με τον Θεό. Στην πορεία αυτή μπορεί να βρεθούμε βέβαια σε πολλές διαδρομές και μονοπάτια. Και η ποιμαντική και πορεία πνευματικής ωρίμασνης να φέρει διάφορα στάδια. Αλλά το σημαντικό είναι να έχουμε ξεκάθαρο προσανατολισμό.
Γιατί δεν σωζόμαστε ατομικά; Δεν σώζονται εγώ γιατί σώθηκε ο άλλος, ούτε καταδικάζονται γιατί καταδικάστηκε ο άλλος. Ο Μυστικός δείπνος και σταύρωση του Χριστού Ήτις μας δείχνει. Την ατομική σωτηρία.
Δεν συζόμαστε ατομικά γιατί η Εκκλησία είναι Σώμα Χριστού. Σωζόμαστε δια της μετοχής μας στο Σώμα. Ο Μυστικός Δείπνος και η στάυρωση μας δείχνουν το ακριβώς ανάποδο. Οτι σωζόμαστε δια της Εκκλησίας
Η έννοια της ηθικής ποτέ δεν ήταν ίδια και ενιαία. Άλλη ήταν η ηθική στους αρχαίους Έλληνες, αλλιώς ήταν στους Ισραηλινούς κλπ. Αλλιώς ήταν στους βυζαντινούς χρόνους με την επίδραση της Εκκλησίας αλλιώς ήταν το 1960 και διαφορετική σήμερα. Εξελίσσεται συνεχώς.
Ακριβώς η έννοια της ηθικής και τί κατανοεί ο καθένας απέναντι σε αυτό τον όρο συνδέεται απόλυτα με τις εμπειρίες του, την εποχή. Το ζήτημα πάντα είναι το νοούμενο του όρου
Σχόλια (11)
Για να σχολιάσετε, παρακαλώ συνδεθείτε.
Για να απαντήσετε, συνδεθείτε.
Για να απαντήσετε, συνδεθείτε.
Για να απαντήσετε, συνδεθείτε.
Για να απαντήσετε, συνδεθείτε.
Για να απαντήσετε, συνδεθείτε.
Για να απαντήσετε, συνδεθείτε.
Για να απαντήσετε, συνδεθείτε.
Για να απαντήσετε, συνδεθείτε.
Για να απαντήσετε, συνδεθείτε.
Για να απαντήσετε, συνδεθείτε.
Για να απαντήσετε, συνδεθείτε.