Μέχρι και σήμερα, η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία βασίζεται στην αντίληψη ότι ο Πάπας της Ρώμης κατέχει, ως διάδοχος του Αποστόλου Πέτρου, το πρωτείο της τιμής και της εξουσίας επί όλων των Εκκλησιών της Οικουμένης, ως ορατή Κεφαλή της Εκκλησίας.
Κατά πόσο συνέβαλαν σε αυτήν οι πολιτικές, ιστορικές και πολιτιστικές συνθήκες της εποχής;
Αναλύονται τα ιστορικά ζητήματα: η πορεία προς το Σχίσμα του 1054, τα επίπεδα συνοδικότητας στην Ορθόδοξη Εκκλησία και η σημασία της εκκλησιαστικής ετερότητας, η ορθόδοξη κατανόηση του πρωτείου ως «πρώτου μεταξύ ίσων» και η θέση του μέσα στο συνοδικό σύστημα.
Αυτοί οι 5 Πατριάρχες - Επίσκοποι, λέει η Δ' Οικουμενική Σύνοδος (451), θα αποτελούν μία μορφή Συνόδου, την οποία αποκαλώ Πενταρχία και με βάση την τάξη των εκκλησιών έχει οριστεί πρόεδρος ο 1ος στην τάξη, ο οποίος ήταν ο Ρώμης.
Η ιστορική πορεία του παπικού πρωτείου, από την αποστολική περίοδο και τον ρόλο του Αποστόλου Πέτρου έως την καθιέρωσή του ως απόλυτης εξουσίας στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, μέσα στο ιστορικό και πολιτιστικό πλαίσιο της Δύσης.
Η πορεία της εκκλησιολογίας στην ιστορία, από την τοπική Εκκλησία έως την οικουμενική ενότητα της Ορθοδοξίας. Αναφορά στην εκκλησιαστική ετερότητα και τη «σύγχυση» Εκκλησιών, στα επίπεδα συνοδικότητας και στη διακοπή κοινωνίας Ρώμης–Κωνσταντινούπολης το 1054.
Η αποξένωση Ανατολής και Δύσης μετά το 1054: η έννοια του πρωτείου ως «πρώτου μεταξύ ίσων» και η θέση του στο συνοδικό σύστημα της Εκκλησίας. Ο «πρώτος» ως σημείο αναφοράς και ενότητας, σε αντιδιαστολή με τη δυτική αντίληψη περί ανώτατης εξουσίας.